· 23 september 2010: Philip Catherine (aflevering 4)
Misschien bestaat er inderdaad zoiets als een Belgische school van jazzgitaristen, beginnend bij Django Reinhardt om via René Thomas voorlopig uit te komen bij Philip Catherine (°1942). Behalve gitarist is Philip Catherine ook de auteur van een groot aantal eigen composities. Hij verwierf internationale faam door zijn samenwerking met onder andere de Franse violisten Stéphane Grappelli en Jean-Luc Ponty, de Deense bassist Niels-Henning Ørsted- Pedersen en Amerikaanse grootheden als Charles Mingus , Larry Coryell en vooral Chet Baker. Catherine combineert een lyrisch temperament met een zeer sterke expressiviteit. Met zijn wonderlijke persoonlijkheid, een heel apart gevoel voor humor en een ontwapenende charme streeft hij naar de perfectie. Een utopie, zo vindt hij zelf, al komt hij met zijn geheel eigen groove en swing aardig in de buurt. Zelf vindt hij vooral de weg ernaartoe belangrijk en zijn er - zoals hij zelf zegt - wel meer wegen die naar Helsinki leiden.

 · 30 september 2010: Lieve Joris (aflevering 5)
Lieve Joris (°1953) staat altijd klaar om te vertrekken naar verre oorden die haar nieuwsgierig maken; zoals China, waar ze momenteel verblijft. In haar werk toont ze zich volgens Geert Mak geen reis- maar een blijfjournalist. In De Golf beschrijft ze ontmoetingen in de Arabische wereld en merkt als vroege waarnemer de tegenstrijdigheid op tussen traditionele waarden en snelle rijkdom. Mali blues probeert de wereld van Afrikaanse magie te doorgronden. In Het uur van de rebellen en De hoogvlaktes confronteert Joris ons met de tragiek van het 21ste-eeuwse Congo en tracht ze de psychologie van de rebel te begrijpen (\"Il ne fallait pas être nègre\"). Met haar verfijnde pen leent Lieve Joris ons haar blik om beter naar de mensen te kijken, naar wat ontsnapt door ideologische vooringenomenheid en achter de etalage zit.